Spódnicę ołówkową możesz uszyć z tkaniny albo z elastycznej dzianiny. Pierwsza wersja wymaga dokładniejszego dopasowania, zamka krytego i rozporka, druga jest prostsza i zwykle ma pas z gumką. W obu przypadkach najważniejsze są prawidłowe wymiary, dobrze przygotowany wykrój oraz właściwy kierunek rozciągliwości materiału.
Czego potrzebujesz do pracy?
Przygotuj podstawowe narzędzia krawieckie oraz materiały dopasowane do wybranej wersji spódnicy. Do szycia dzianiny użyj igły do dzianin, a do stabilnej tkaniny igły uniwersalnej.
- Centymetr krawiecki, linijkę, kredę lub pisak samoznikający.
- Nożyczki krawieckie, szpilki albo klipsy oraz papier do odrysowania wykroju.
- Maszynę do szycia, a przy dzianinie opcjonalnie owerlok.
- Igłę uniwersalną do tkaniny albo igłę do dzianin, nici i żelazko.
- Zamek kryty i materiał na pasek lub gumkę, zależnie od wybranej konstrukcji.
Najłatwiej skorzystać z gotowego wykroju dostępnego w sprawdzonym czasopiśmie krawieckim. Jeśli chcesz przygotować formę samodzielnie, potrzebujesz obwodu talii, obwodu bioder oraz planowanej długości spódnicy. Obwód bioder mierz równolegle do podłogi, w miejscu największej wypukłości sylwetki. Gotowy wykrój powinien zawierać zaszewki, które modelują dopasowany fason.
Tkanina czy dzianina – co wybrać?
Materiał determinuje sposób szycia. Tkanina daje bardziej formalny efekt, ale wymaga precyzyjnego dopasowania i zapięcia. Elastyczna dzianina jest wygodniejsza, ponieważ może dopasować się do sylwetki, a w wielu przypadkach nie potrzebuje zamka.
| Cecha | Tkanina | Dzianina |
|---|---|---|
| Elastyczność | Niska albo brak | Wysoka |
| Zapięcie | Zamek kryty, często także rozporek | Gumka w pasie, zwykle bez zamka |
| Trudność | Wyższa, wymaga dokładnego dopasowania | Niższa, pod warunkiem użycia ściegu elastycznego |
| Typowy efekt | Elegancka, stabilna forma | Wygodna spódnica codzienna |
Do wersji z dzianiny wybierz materiał średniej grubości i wyraźnie rozciągliwy, na przykład dzianinę typu nurek. Przed krojeniem sprawdź, w którą stronę materiał rozciąga się najmocniej.
Jak uszyć spódnicę ołówkową krok po kroku?
1. Zdejmij miarę i przygotuj wykrój
Zmierz talię, biodra i długość od talii do wybranego miejsca na nodze. Nie wybieraj rozmiaru wyłącznie na podstawie gotowej odzieży. Porównaj swoje wymiary z tabelą wykroju, a przy większej różnicy między talią i biodrami skoryguj formę wzdłuż boków lub zaszewek.
W przypadku tkaniny wykrój powinien uwzględniać zaszewki, miejsce na zamek oraz rozporek. Przy dzianinie możesz użyć uproszczonej formy dopasowanej do rozciągliwości materiału. Nie stosuj takiej formy do nierozciągliwej tkaniny.
2. Przygotuj materiał i wykrój elementy
Materiał wypierz zgodnie z jego przeznaczeniem i wyprasuj. Złóż go prawą stroną do środka, sprawdź nitkę prostą oraz ułóż elementy wykroju zgodnie z oznaczeniami. W dzianinie kierunek największej rozciągliwości powinien przebiegać poziomo, wokół bioder.
Przed krojeniem sprawdź następujące punkty:
- Materiał jest wyprany, wysuszony i wyprasowany.
- Wykrój odpowiada obwodowi talii, bioder oraz planowanej długości.
- Na formie zaznaczono kierunek nitki lub kierunek rozciągliwości.
- Dodano zapasy na szwy oraz podłożenie dołu.
- Zaznaczono zaszewki, środki elementów i miejsce zapięcia.
Uwaga: dzianina musi rozciągać się w poziomie, a nie wzdłuż spódnicy. Jeśli ułożysz ją odwrotnie, spódnica może nie przejść przez biodra albo będzie krępować ruchy. Zrób próbne rozciągnięcie materiału przed przypięciem formy.
Dodaj zapasy zgodnie z instrukcją wykroju, zazwyczaj około 1–1,5 cm na szwy. Przy dzianinie nie powiększaj formy automatycznie o takie same wartości jak przy tkaninie, ponieważ materiał pracuje podczas noszenia.
3. Zszyj zaszewki i boki
Przenieś oznaczenia zaszewek na materiał za pomocą kredy, fastrygi lub nacięć na zapasie. Złóż każdą zaszewkę prawą stroną do siebie, przeszyj od szerszej części w kierunku końca i zakończ łagodnie. Nie rób dużego rygla na samym czubku, ponieważ może powstać widoczna wypukłość.
Zaszewki zaprasuj w kierunku wskazanym przez wykrój. Prasowanie po każdym etapie pomaga utrzymać gładką linię bioder i ogranicza marszczenie. Następnie złóż przód i tył prawymi stronami materiału do siebie, zepnij boki i zszyj.
W tkaninie możesz najpierw wykonać przymiarkę na długim, luźnym ściegu. Dopiero po sprawdzeniu dopasowania zszyj szwy właściwym ściegiem i wykończ ich brzegi. Dzianinę szyj ściegiem elastycznym lub owerlokiem. Zawsze wykonaj próbę na skrawku, ponieważ zbyt mocne naprężenie nici może pofalować szew.
4. Wykończ górę spódnicy
W klasycznej wersji przygotuj pasek albo odszycie. Jeśli korzystasz z paska, zmierz jego długość po dopasowaniu spódnicy, dodaj zapasy na szwy i usztywnij element flizeliną, jeśli wymaga tego materiał. Przypnij go do górnej krawędzi, zszyj i zaprasuj do góry lub do środka.
W tkaninie zamek kryty najczęściej wszywa się w środkowym szwie tyłu. Zostaw na niego miejsce zgodnie z wykrojem, a następnie zapnij zamek i sprawdź, czy górne krawędzie spotykają się równo. Wszywaj go stopką do zamków, prowadząc szew możliwie blisko ząbków, ale bez ich przeszywania.
Przy dzianinie przygotuj pas z gumką. Połącz końce gumki, podziel ją oraz górną krawędź spódnicy na cztery równe części i przypnij oznaczone punkty. Podczas szycia rozciągaj gumkę tylko na tyle, aby dopasować ją do obwodu materiału. Nie rozciągaj samej dzianiny.
Na zwykłej maszynie wybierz ścieg elastyczny, zygzak albo ścieg overlockowy. Do stębnowania możesz użyć igły podwójnej do dzianin. Jeśli materiał faluje, zmniejsz docisk stopki lub podłóż pod szew cienki papier, a po zakończeniu delikatnie go usuń.
5. Wszyj zamek i wykonaj rozporek w wersji z tkaniny
Jeśli spódnica jest dopasowana i uszyta z materiału bez rozciągliwości, zaplanuj rozporek w środkowym szwie tyłu. Ułatwi chodzenie, siadanie i wchodzenie po schodach. Zanim zszyjesz tył, zaznacz początek oraz długość rozcięcia.
Zszyj tylny szew tylko do miejsca rozpoczęcia rozporka, a zapasy rozprasuj. Jedną część zapasu podwiń zgodnie z projektem, drugą ułóż na wierzchu i zaprasuj. Przeszycie na prawej stronie wykonaj po linii wyznaczonej przez wykrój. Szyj spokojnie, aby dolny punkt rozporka nie marszczył się i nie tworzył zgrubienia.
Jeśli używasz podszewki, skróć ją nieco przed linią dołu i pozostaw swobodę przy rozporku. Podszewka ogranicza przyklejanie się spódnicy do rajstop, poprawia komfort oraz pomaga utrzymać gładkie układanie się tkaniny.
6. Podłóż dół i wyprasuj gotową spódnicę
Przymierz spódnicę w butach, z którymi zamierzasz ją nosić, i zaznacz właściwą długość. Wyrównaj dół, wykończ brzeg zygzakiem, owerlokiem albo lamówką, a następnie podwiń go zgodnie z zapasem.
W tkaninie możesz przyszyć podłożenie ściegiem prostym albo ręcznie ściegiem krytym. Dzianinę wykończ igłą podwójną lub ściegiem elastycznym, pilnując, by dół nie został rozciągnięty podczas szycia. Na końcu rozprasuj zaszewki, boki, pasek i rozporek przez szmatkę lub zgodnie z zaleceniami dla danego materiału.
Na co uważać podczas szycia?
Najczęstszy problem to zły wybór rozmiaru. Spódnica ołówkowa powinna przylegać do sylwetki, ale nie może utrudniać chodzenia ani tworzyć napiętych poziomych zmarszczek. Gdy materiał ciągnie się na biodrach, skoryguj formę w tym obszarze zamiast mocniej zaciskać pas.
Rozporek marszczy się zwykle wtedy, gdy zapasy nie zostały ustabilizowane, szew został wykonany z nierównym naprężeniem albo materiał przesuwał się podczas szycia. Pomaga zaprasowanie, flizelina na odpowiednim fragmencie oraz przeszycie od góry w jednym, spokojnym ruchu.
Podszewka nie jest konieczna przy każdej dzianinie, ale przy wielu tkaninach poprawia komfort i wygląd. Szczególnie przydatna jest wtedy, gdy materiał przykleja się do rajstop, prześwituje lub łatwo gniecie się na siedzeniu.
Jeśli dopasowanie do nietypowej sylwetki wymaga większych zmian w talii, biodrach lub długości, przygotuj najpierw próbny model z niedrogiej tkaniny. Dzięki temu sprawdzisz przebieg zaszewek i boków bez ryzyka zniszczenia właściwego materiału.
Gotowa do pierwszej próby?
Najprościej zacząć od elastycznej dzianiny na gumce, a po opanowaniu podstaw przejść do klasycznej wersji z tkaniny, zamkiem krytym i rozporkiem. Każda kolejna spódnica ułatwia ocenę dopasowania, prasowania i pracy z materiałem, dlatego warto zachować sprawdzony wykrój.
